![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() ولادت پیامبر اکرم(ص) و امام صادق علیه السلام
زیک مشرق نمایان شد دو خورشید جهان آرا که رخت نور پوشاندند بر تن آسمـانها را دو مرآت جمال حق، دو دریای کمال حق دو نور لایزال حق، دو شمع جمع محفلها دو وجه الله ربانی، دو سـرّ الله سـبـحـانی دو رخسار سماواتی، دو انسان خـدا سیما دوعیسی دم، دوموسی ید، دوحُسن خالق سرمد یکی صادق یکی احمد، یکی عالی، یکی اعلا یکی بـنـیـانگر مکـتب، یکی آرنـدۀ مذهب یکی انوار را مشعل، یکی اسرار را گویا یکی از مکه انوار رخـش تابید در عـالـم یکی شد در مـدیـنـه آفـتــاب طلعتش پـیـدا یکی نور نبوت را به دلها تافت تا محـشر یکی نور ولایت را ز نو کرد از دمش احیا رسد آوای قـال الصـادق و قال رسـول الله به گوش اهل عالم تا که این عالم بود برپا یکی جان گرامی در دوجسم پاک و پاکیزه دوتن اما چوذات پاک یکتا هر دو بی همتا محمد کیست؟ جانِ جانِ جان عـالـم خلقت که گر نازی کند، درهم فرو ریزد همه دنیا محمد کیست؟ روح پـاک کـل انبیا در تن که حتی در عـدم بودند بی او انبیا یک جا محمد از زمانها پیشتر می زیست با خالق محمد از مکان پیموده ره تا اوج اَو اَدنـی محـمـد محــور عـالـم، محـمد رهـبــر آدم مـحـمـد مُـنـجـی هستـی، محمد سیـد بطحا محمد کیست؟ آنکو بوده قرآن دفتر مدحش که وصفش را نداند کس به غیر از قادر دانا محمد را کسی نشناخت جز حق و علی هرگز چنان که جز خدا و او کسی نشناخت حیدر را وضو گیرم ز آب کوثر و شویم لب از زمزم کنم آنگه به مدح حضرت صادق سخن انشا ششم مولا،ششم هادی،ششم رهبر، ششم سرور که هم دریای شش گوهر بود،هم دُرّ شش دریا صداقت از لبش ریزد،فصاحت از دمش خیزد فلک قدر و ملک عبد و قضا مهر و قدر امضا بسی زهّاد و عبّادند بی مهرش همه کافـر بسی عالم،بسی عارف،همه بی نور او اعمی دو خورشید منیر او هـشام و بو بصیر او دوکوه حکمت وایمان،دو بحردانش وتقوی مرا دین نبی، مهرعـلی و مذهب جـعـفـر سه مشعل بوده وباشد،چه در دنیا چه درعقبی در دیگر زنم غیر از در آل علی؟هرگز! ره دیگر روم غیر از ره این خاندان؟ حاشا! بهشت من بود مهر علی و مهـراولادش نه ازمحشر بود بیمم، نه ازنارم بود پـروا سراپا عضو عضوم را جدا سازند از پیکر اگر گردم جدا یک لحـظه از ذرّیـۀ زهـرا از آن بر خویش کردم انتخاب نام میثم را که باشم همچو او در عشق ثارالله پا بر جا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
از بام و در کـعـبـه به گردون رسد آواز کامشب در رحمت به سـمـاوات شده باز بت های حـرم در حـرم افتاده به سـجـده ارواح رُسُـل راست هـزاران پر پــرواز کعبه زده بر عــرش خــدا کوس تـفـاخـر مکه شده زیـبـا و دل افـروز و سرافراز جا دارد اگر در شرف و مجد و جـلالت امشب به سماوات کـند خــاک زمین نـاز از ریگ روان گشته روان چشمۀ توحید یا کوه و چمن باز چو من نغمه کند ساز دشت و در و بحر و برو، جن و بشر و حور در مــدح محـمـد هـمه گـشـتـنـد هـم آواز هر ذرۀ کوچک شده یک مهر جهان تاب هر قـطــرۀ ناچـیـز چو دریا کند اعـجـاز جبرئیل سر شــاخــۀ طوبی چو قـنـاری در وصف محمد لب خود بــاز کـنـد باز جبرئیل چه آرد؟ چه بخواند؟ چه بگوید؟ جــایـی که خداوند به قــرآن کـنـد آغــاز خــوبــان دو عــالــم همه حـیـران محمد یک حرف ز مدحش شده ما کان محـمد این است که برتر بُوَد از وهم؛ کـمالـش جــز ذات الهی همه مـبـهــوت جــلالـش رضــوان شده دلــدادۀ مــقــداد و ابــوذر فــردوس بــود ســائــل درگــاه بــلالــش والله قسم نـیـست عجـب گـر لـب دشـمن چون دوست زهم بشکفد از خُـلق و خصالش هرگز به نــمــازی نخــورد مُـهر قبولی هرگــز، صلــوات ار نـفـرستـنـد به آلش بی رهبـریـش خــواهــد اگـر اوج بگیرد حتی ملک الـعـرش بـسوزد پر و بــالش یوسف ببرد حُسن خود از یـاد گـر او را یک منظره در خــاطــره افـتد؛ ز خیالش این است همان مِهر درخشنده که تا حشر یک لـحـظـه به دامن نـرسد گرد زوالش گــل سبــز شــود از جـگــر شعـلـۀ آتش در وادی دوزخ فتد ار عکس جـمــالـش چـون ذات خــدای ازلــی لـیـس کـمـثـله بــایــد که بـخــوانـیــم فــراتــر زمثـالش ایجــاد بود قـبـضـه ای از خــاک مـحـمد افــلاک بــود بـسـتـه بـه لــولاک مـحـمد ای جان جهان بسته به یک نیم نگــاهت دل گشته چو گل سبزبه خاک سر راهت هم بــام فـلـک پــایـگـه قــدر و جــلالت هم چشم مـلـک خــاک قـدم های سپاهت عیـسـی بـه شـمـیـم نـفـسـت روح گـرفته دل بسته دوصد یوسف صدیق به چاهت دل های خدایی همه چون گوی به چوگان ارواح مــکــرم هـمـه درمــانــدۀ جـاهت از عــرش خـداوند الی فرش، به هر آن هستـنـد همه عــالــم خـلـقـت به پنــاهـت دائـم صـلـوات از طـرف خـالق و خلقت بر روی سـفـیـد تـو و بر خــال سیـاهت زیـبـاتــر و بــالاتــری از آنکه به بـیـتی تـشـبـیـه به خـورشید کنم یا که به ماهت ســوگـنـد به چشمت که رســولان الهــی هستند به محـشر همه مـشتــاق نـگــاهت زیبـد که کـنــد نــاز به گـلـخـانــۀ جـنّـت خاری که شود سبـز در اطـراف گیاهت این نیست مــقــام تو که آدم به تو نــازد عــالــم به تو؛ خلاق دوعـالم، به تو نازد صد شکر که عمری ز تو گفتیم و شنیدیم هر سو نگریــدیــم گــل روی تو دیــدیم هرجا که نـشـستـیم به بام تو نـشـسـتـیــم هر سو که پــریــدیــم به بام تو پــریـدیم عـطــر تو پــراکـنـده شد از هر نفس ما هر گه به سر زلف سخن شانه کـشـیـدیم ز آن روز که گـشـتـیــم ز مــادر متـولـد از ماذنه ها روز و شب اسم تو شنـیـدیم مرگی که به پـای تو بود زنــدگی ماست ماییم که در مــوج عــزا عید سـعـیـدیــم تا بـودن ما نــام مـحـمـد به لـب مــاست روزی که نـبــودیم به احمد گـرویــدیــم آب و گل ما را که ســرشـتــنـد ز آغــاز آغــوش گــشــودیــم وصــالش طـلـبیدیم ز آن بــاده که در ســورۀ زیـبــای محمد اوصــاف ورا گـفـتـه خـداونـد چـشـیدیم آن بــاده که از ســاغــر فیـض ازلی بود سرچشمۀ آن کـوثــر و سـاقیش علی بود روزی که عدم بود و عدم بود و عدم بود نه ارض و سما بود نه لوح و نه قلم بود تـسـبـیــح خــدا در نـفــس پــاک مـحـمـد لب های عــلــی هم سخــن ذات قـدم بود روزی کـه گــل آدم خــاکــی بـسـرشـتند آدم به تــولاّی عــلــی صــاحـب دم بـود از خــاک قدم های عــلــی کـعـبه بنا شد او را نتــوان گـفـت که نــوزاد حرم بود روزی که کرم بود دُری در صدف غیب والله عــلـــی قــبــلــۀ اربــاب کــرم بـود بر قلب علــی عـلــم خــدا از دل احــمـد چون سیل خروشنده روان در دل یم بود در بین رسولان که به عــالــم علم استند نــام نـبــی و نـام عــلــی هر دو علم بود در جــوف نبــی دیــد نـبــی حمد خداوند با نعت وی و مــدح عـلی ذکر صنم بود بـالله تـجــلاّی نــبــی مــطــلــع الانـــوار والله تـــولاّی عــلــی فـــوق نـــعـــم بود خلقت چو خــدا خـالــق بخـشنــده نــدارد خــالـق چــو نبی و چـو عـلـی بنده ندارد از خــالــق دادار بپــرسید عــلـی کیست از احـمـد مخـتـار بپـرسید عــلـی کیست جز شخص علی شخص علی را نشناسد از حیــدر کــرّار بپــرسیـد عـلـی کیست شمشیــر به دشمن دهـد و شیــر به قـاتل از قــاتل خـونخــوار بپرسید علی کیست با دار بـلا انـس بگیــریــد و در آن حال از مـیـثــم تـمّــار بپــرسیــد عـلی کیست در غزوۀ بـدر و اُحُـد و خـیبر و احزاب از تیــغ شــرربـار بپرسید عــلـی کیست از نخـلـۀ خـرمـا و در و دشت و بیـابان از چــاه و شب تــار بپرسید علی کیست از حجر و سعید ابن جـبـیـر و ز ابــوذر از مالک و عـمـار بپرسید عــلـی کیست جز فاطمه کس محرم اسرار علی نیست از محــرم اســرار بپــرسید عـلی کیست بگرفت به کف جان و سر و جای نبی خفت از آن همه ایــثــار بپــرسیـد علی کیست میثم چه در اوصاف علی گوید و خـواند جــز حــق نـتــوانــد نـتــوانــد نــتــوانــد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
روزی که شور عشق را تفسیـر کردند ملک دل عـشــاق را تـسـخــیـر کــردند هستی ز نـور تو منـوّر شد در آن روز تـا آیــۀ نــام تــو را تــفــسـیــر کـردنـد عکـســی ز رویت را نـشـان مهر دادند خورشید را مـبـهـوت آن تصویر کردند آوازۀ حُـســن تــو در آفــاق پــیــچــیــد نام تـو را یـکــبـاره عـالـمـگـیـر کردند روزی که آزادی به نام تو رقــم خورد ابـلیس را در بند و در زنـجـیـر کردند خــواب طـلائــی گــرفـتــاران غــم را با روشـنــائـی رُخت تـعــبـیـر کـردند حـکـم شفـاعت را بدستت گر سـپُـردند از تو به پــاس بندهگــی تقدیــر کـردند می خـواستم در مَـقــدم تو هــدیــه آرم نام مـحـمـد را به لب تــقــریــر کـردند ای گــرمی طـبـع «وفائی» با قـدومـت آیـات نـور و عـشـق را تـفـسیـر کـردند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
آیــه آیــه هــمــه جــا عـطـر جنان می آید وقتی از حُسن تو صحبت به میان می آید جبرئیلی که به آیات خــدا مـأنــوس است بـشـنـود مــدح تو را بـا هـیـجــان می آیـد می رسـی مثـل مسیـحـا و به جـسـم کعبه بـا نـفــس هــای الــهــی تــو جــان می آید بسکه در هر نفست جاذبۀ تـوحیدی است ریگ هم در کـف دستت به زبـان می آید هرچه بت بود به صورت روی خاک افتاده ست قـبـلـۀ عــزت و ایـمــان به جـهـان می آید با قــدوم تـو بــرای هــمــۀ اهــل زمـیــن از سـمـاواتِ خــدا بـرگ امــان مـی آیــد نــور تـوحیدی تو در همه جا پیچیده ست از فــراســوی جهــان عـطر اذان می آید عـرش مـعــراج؛ سـمـاوات شده محرابت ملکـوتی ست در این جـلـوۀ عــالــم تابت خاک از بـرکت تو مسجد رحـمــانــی شد نــور تــوحـیــد به قـلـب بـشر ارزانی شد خواست حق، جلوه کند روشنی توحـیدش قلب پُر مِـهـر تو از روز ازل بــانــی شد ذکر لبهای تو سـر لـوحۀ تسـبیحات است عــرش بـا نــور نـگــاه تـو چـراغـانی شد قول و افعال و صفاتت همه نور محض اند نــورت آئـیــنــۀ آئــیـن مــسـلــمــانی شــد به ســراپــردۀ اعـجــاز و بـقــا ره یــابــد هر که در مــذهب دلدادگی ات فــانی شد خواستم در خــور حُـسن تو کـلامـی گویم شعر من عـاقبتش حسرت و حیــرانی شد ای که مبهوت تو و وصف خطی از حُسنت عقل صد مولوی و حــافظ و خـاقـانی شد «از ازل پــرتــو حُـسـنت ز تجلی دم زد عشق پـیـدا شد و آتـش به هـمه عالم زد» جــنّـتـی از هـمــۀ عــرش فــراتــر داری تـو که در دامن خـود ســوۀ کــوثـرداری دیــدن فـاطـمـه ات دیــدن وجــه الله است چه نیازی است که تا عرش قدم بر داری عالم از هیبت تو، شوکت تو سرشار است در قـد و قــامت خود جـلـوۀ محشر داری حسنین اند روی دوش تو همچون خورشید اسـدالـلـهـیُّ چـون حضـرت حـیـدر داری اهــل بیت تو هـمــه فــاتــح دل ها هستند جـلــوۀ نــورٌ عــلــی نــور، مکرر داری اهــل بیت تو هـمــه فــاتــح دل ها هستند روشنی بخش جـهان، قـبـلـۀ دنـیــا هستند ای که در هر دو سرا صبح سعادت با توست رحمت عــالـمـی و نـور هدایت با توست چـشـم امـیــد هـمـه خـلـق و شکوه کرمت پــدر امـتــی و اذن شـفــاعـت بـا تــوست با تو بودن که فقط صرف مسلمانی نیست آنکه دارد به دلش نــور ولایت، با توست بی ولای عــلــی این طایفه سـرگــردانـند دشمنی با وصی ات، عین عداوت با توست بایــد از باب ولای عــلــی آیــد هـر کس در هوای تو و در حسرت جنت با توست ســالیــانــی ست دلــم شـوق زیارت دارد یک نگاه تو مرا بس، که اجابت با توست کاش می شد سحــری طوف مـدینه آنگاه نـجــف و کــرب و بــلا و حــرم ثــارالله
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
ای چشم عرشیان به زمین جای پـای تو گــردون بـه زیــر ســایـۀ قــد رسـای تو در آن زمان که حرف زمان و مکان نبود آغــوش لامکــان بـه یـقیـن بـود جای تو قرآن دهد نشان که بود روز و شب مدام ذکـر خـــدا و کـار مــلایـک، ثــنـای تـو آغــوش جــان گـشـوده اجابت در آسمان از دسـت داده صبـر، بـه شــوق لقای تو تنها نه مهر و مه، نه سماوات، نه زمین گـشـتـنـد انـبـیـا هــمـه خـلـق از برای تو تو بـحـر بـی نهـایـت حــقـی و هـم چنان بــی انـتـهـاسـت رحـمـت بـی انـتهـای تو هر بـرگ لالـه را بـه ثـنـایت قصیده ای هـر بـلـبـلـی بـه بــاغ، قـصـیده سرای تو موسی ز هوش رفته به طور از تکلمت ریــزد مـسـیـح از نـفــس دلـــربــای تــو حـبـل مـتـیـن عـالــم خـلقت شود به حشر آرنــد اگــر به دست، نــخـی از ردای تو بــاشــد گــل مــقـــدس آدم بـــدان جــلال یک جرعه زآب جو، کفی از خاک پای تو خیـل ملک که خلقتش از حاصـل تـو بود قصدش زسجده، سجده به آب و گل تو بود تــوحیــد از کــلام لـطـیـفــت، روایـتــی قرآن خود از صحیفۀ حُسنت، حـکـایـتی محشر شود بهشت و جهنم، ریاض گــل بگـشایــد ار بــلال تـو چـشـم عـنـایــتـی روزی که انـبـیـا به صف حشر بگـذرند جز رایت تو بر ســرشان نیست رایـتـی گر نخل هـا قـلـم شود و بـرگ ها کـتاب نَــبـوَد کتــاب مـنـقـبـتـت را نــهــایــتــی جز طلعت منـیـر تو و عـتـرت تو نیست در عــالــم وجــود، چـــراغ هـــدایــتــی در حـشـر نـیـسـت راه نـجـاتـی برایشان حتـی ز انـبـیــا نـکــنـی گـر حـمـایــتــی در حشر، خلق را به شفاعت نیاز نیست آیـد اگــر ز چــشـم بــلالـت کــنــایــتــی جان جهان به پاش بریزم، اگـر کم است خـواند هـر آنکـه از تـو بـرایـم روایـتـی بیش از پـیـمـبـران؛ ستـم آمد به حضرتت لبـخـنـدهـا زدی و نکــردی شـکــایــتـی در مصحف جــمــال تو کــردیـم سیـرها جــز آیــه هــای نــور نــدیــدیــم آیــتــی ســوگـنــد می خــورم که ندارم؛ نـداشتم غـیـر از ولایـت تـو و آلــت، ولایـــتــی یک قطره زآب جوت به صد یم نمیدهم یک تــار مـوت را بـه دو عالم نمـیدهم نـام احـد کـه نـام خــداونـد ســرمـد است میمی بر آن اضافه شده، اسم احمد است آدم کـه گـشـت توبـه او نـزد حـق قـبـول از فیـض «یا حـمـیـدُ بحق محمـد» است بـا دیـــدن جــمـال تـو خــوبــان دهـر را در دل امیـد بـاغ جــنـان داشتن بـد است دست تو ظرف رحمت بی انتهای هـوست هرچه خدا به خلق ببخشد، از این یـد است مقصود باغ و لاله و حور و قـصور نیست اهـل بهشت را سـر کوی تو مقـصد است پیش از هبـوط آدم و حـوا بـه خـط نــور دسـت خــدا نـوشت: محـمّـد مــؤیـد است ذکـر خـدا و ذکـر مـلـک تـا قـیــام حـشر پـیـوستــه بر شمـا صلـوات مـجـدد است بـر سـر در بـهـشـت و جهنـم نـوشته اند بغض تو نار و مهر تو خُـلـد مُخلّد است تـفـسـیــر یـک حـدیـث ز مـیــم دهـان تو بالله نـیـاز مـن به هـزاران مُـجــلّـد است گـفـتـم بــه بــزم قـرب الهـی قــدم نــهــم دیدم که نغمـۀ صلواتت خــوش آمد است ای چــهــرۀ بــلال تــو بــاغ بـهـشت من این میثم، این تو؛ آن همه افعال زشت من
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ولادت پیامبر اکرم(ص) و امام صادق علیه السلام
در سـایـه سـار لطف شما پـا گرفته ایم شکر خــدا کـنــار شما جــا گـرفـته ایم از سـائــلان هـر شـبـۀ کــویتـان شـدیم این درس را ز عـالــم بــالا گــرفته ایم این نوکری و عرض ادب را به نزدتان از گـوشـه چـشـم ام ابـیـهــا گـرفـته ایم بعد از شـمـا که امـتـتـان چـند دسته شد شـکـر خــدا که دامن مــولا گـرفـته ایم همواره درب هر کس و نا کس نمیزنیم ما رزق خود ز حضرت زهرا گرفته ایم ما زیــر دِین نسل به نـسـل شـمـا شدیم از دست زینب تـو شـفــاهـا گـرفتـه ایم تا این که بین چـاه نـیافتیم، روز و شب یک رشته از عبــای شما را گرفته ایم این رشته ازعبای تو حبل المتین ماست مُهـر غــلامی حسنت بر جـبـیـن ماست وقتی که آمدی همه جـا غرق نــور شد کم کم بساط عـشق خــداونـد جــور شد وقتی تو آمــدی دل جَـدت جــلا گرفت زیرا که لحظه های صفا و سـرور شد وقتی تو آمدی همه جا بوی حق گرفت شیطان و فتنه هاش از این خاک دور شد با این که آخــر آمـدی امـا نـوشـتـه انـد یک ذره خاک پای شما کــوه طور شد یک ذره نور تو به دل آسمــان نشست خــورشید و ماه بعد به جنس بلـور شد آقا خوش آمدی و قــدم رنجـه کرده ای برداشته خــدا ز رویش بــاز پـرده ای آقــا گــدای کــوی تو دنـیــا شدند و بعد این بردگان به لطف تو آقـا شدند و بعد مـقـداد و بــوذر آمد و سـلـمـان کنار تو هر یک برای خویش مسیحا شدند و بعد حسرت به قلب خون شدۀ مادران نماند بسیارشان که صـاحب لیـلا شدند و بعد با نــازِ مـقـدم تو زمـیـن ســربـلـنـد شد افتـادگــان به خاک، همه پا شدند و بعد قبل از تو بــود بند دو عــالم گـره گره تو آمدی و این گــره هـا وا شدند و بعد پـیـغـمـبــران قـبــل تو از یـاد رفته بود تو آمدی و زنــده و احـیــا شـدند و بعد تو آمدی و نـسل تو شد نــور فــاطـمـه مردم گدای حضرت زهرا شدند و بعد برکــوی فــاطـمـه دل ما هم مـقـیـم شد فــرزنـد اولش به دو عــالــم کـریم شد رو کرد حق تو را که تو قرآن بیاوری بـعـدش نــزول ســورۀ بــاران بیاوری لطفی به ما شد و به نگاهت نوشته شد: نــوری به قلب کشور ایــران بـیـاوری می خواستی پُـلی بزنی سوی ما عجــم گـفـتـی کـنار خویش تو سلمان بیاوری گفتی به او که دین خدا حب حیدر است باید عــلــی بـگــویــی و ایمان بیاوری می خواستی که مست مِیِ کربلا شویم گفتی ز نسل خویشِ تو سلطان بیاوری تو آمــدی که هـمره نــور وجــود خود نــور خــدای عــرش فــراوان بیاوری ما را گــدای خــانـه ات آقـا حساب کن مست شراب سـاقی خود بـوتــراب کن حیدر محمد و تو خودت هم که حیدری از کــل انـبـیــاء الــهــی تــو بــرتــری آن قدر برتر است مقـامت که داده حق مانند فــاطمه به تو دخـتــر، چه دختری در وصف و در مقام تو این واژه کافی است بـعــد از خــدا تــو لایــق الله اکــبــری از روز اولی که تو پــا بر زمین زدی فـهـمـیـده بــود جــد تو که تو پـیـمبری آقــا به جان فــاطمــه و مـرتـضی بگو روز جزا مرا به غلامی، تو می خری؟ شکر خدا که ما همگی مست حیـدریـم شاگــرد درسِ عـلــم دبستان جـعـفریـم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
خورشیـد چهـرۀ تـو برون از حـجــاب شد بـا جــلــوۀ فــــروغ رُخـت ، آفــتــاب شـد از شـرم نــور قـدسـیـت، ای مِهـر لایـزال خـورشیــد تا که دیـد تو را در حـجـاب شد تـا بـا خــبــر شـونـد همــه از شـکــفـتـنـت در آفـــریــنــش از قــدمـت انــقــلاب شــد از شــوکـت بــلـنـــد و رفــیــع قــدوم تـــو کسری شکست و سقف مـدائن خــراب شد آتـشـکـده شـگـفـت زده شد خـمــوش و باز آتـش پــس از شـنــیـــدن نـــام تـــو آب شد عــطـر بـهـشـتـی تـو جهـان را فـرا گرفت هستی ز عطـر و بــوی تـو غرق گلاب شد یـک جلـوه از تـجــلـّی نـور تـو در فــلـک یک آســمــان ســتـاره و مـاه و شهـاب شد آمـــد وجــود از تــو بـهـشـت مــحــمّـــدی نـامـت بـه لـوح سـیــنــۀ تـاریــخ قـاب شـد بـر خـدمـت مــقّـدس ایـن آســتـان رســیــد پـیــک امـیــن وحـی کـه پـا در رکـاب شد خــتـم رُسـل شـــدی و بـه آوای ســرمــدی در انـبـیــا حضـور تـو فـصل الخطـاب شد ایـمـان شکـفــتـه است ز خُلـق نــکـوی تـو اســـلام از مـحـبّـــت تـو کــامـــیــاب شــد چیــزی نـگـفـتـه انـد ز قـدر و فـضـیـلـتت مــدحت اگر چه گـفـته به صدها کتـاب شد ای کـشــتـی نـجــات بشــر، بـا حضـور تو بـالله دعـای غــمـزدگـان مـسـتــجـاب شــد تـا رنــگ و بـو دهـنــد بـه بـاغ مـحــمّـدی گـل هـای وحـی در ره دیــن انـتـخـاب شـد رو بـر تـو کـرد تا که وفائی ز شـوق گفت کی سـائــلی ز درگـــه لـطـفت جــواب شد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ولادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
عرشیان امشب زمین را لاله باران میکنند خاک را خوشبوتر از زلف نگاران میکنند این کویر خشک را بـاغِ بـهـاران میکنند سنگ را رشگ نگین شهر یاران میکنند روح خود را شستشو درچشمه ساران میکنند مکّه را لبریز از صوت هزاران می کنند آفــرینش فیض از دیــدار احـمــد می برد کعبه امشب سجده بر خاک محمّد می برد امشب ای امّ الـقــرا بر آفــریـنـش ناز کن پای تا سر جان شو و آغوش دل را باز کن روح شو پرواز کن پرواز کن پـرواز کن دمـبـدم اعجاز کن اعجاز کن اعجــاز کن مــدح خـتـم الأنـبـیـا آغــاز کـن آغــاز کن نـغـمـۀ جان بخش ما کان محمّد ســاز کن ای تــمــام آفــریـنــش بــوی احـمد بشنوید یا مـحـمّـد یـا مـحـمّــد یـا مـحـمّـد بـشنـوید نوری از خاک عرب قلب اروپا را شکافت خنجری شد سینۀ تاریک دنـیـا را شکافت سر زد از دامان کوه و سنگ خارا را شکافت پیش تر از آفــریـنـش سینۀ ما را شکـافت ای عجب دستی که از اعجاز، دریا را شکافت شد برون از آستین و طاق کسرا را شکافت مضمحل گردید دور سرکشّی و سر خوشی یــافت پــایــان روزگــار تـیــرۀ آدم کُـشی ای تـمـام انـبـیـا این جان و جانان شماست جان و جانان شما و روح و ریحان شماست ناخدا و کشتی و دریــا و طـوفان شماست باغبان حـاصـل و بــاغ و گلستان شماست اینکه مقصود شما در خطّ پـایـان شماست اوّلین نور اولّین خــورشیـد تـابان شماست آن خداوندی که این ارض و سما را خلق کرد روز اوّل از طُـفـیـل او شـمـا را خلق کرد اوست سلطان و شما یکسر وزیرش بوده اید در خطاب و در کتاب خود بشیرش بوده اید رؤیت حُسنش نکردید و اسیــرش بوده اید غرق نور از جـلوۀ روی منـیرش بوده اید یک به یک مرآت حسن بی نظیرش بوده اید بین ادیــان و مـلـل دائـم سـفـیرش بوده اید گر چه در اوج نبّوت دل به مهرش باختید لحظه لحظه با شمــا بود و شـمـا نشناختید آدم از خــال و خط او عـلّـم الاسما گرفت نوح در امـواج طوفان دامن او را گـرفت با ولای او خلیل از شعله در گُل جا گرفت چشم یونس نور از او در ظلمت دریا گرفت پور عمران خط از او در سینۀ سینا گرفت ماه مریم بر فلک در کوی او مأوا گرفت عشق او آتش شد و در سینۀ یعقوب ریخت روی او را دید کز یوسف زلیخا میگریخت حـبّــذا یـا آمــنـه امـشـب پـســر آورده ای بر تـمــام عــالــمِ خـلـقـت پــدر آورده ای عقل کل، ختم رسل، فخـر بشر آورده ای یـا که بر پـیـغـمـبــران پیـغامبر آورده ای آفــتــاب آفــریـنــش در ســحـر آورده ای خـوبـتـر از خـوبـتـر از خـوبتر آورده ای ذات پاک غیب را حُسن جهان آراست این منجی عالم، ابوالـقاسم، ابوالزّهراست این این پسر پیغمبران را برترین پیغمبر است چون کتاب جاودانش کز کتب بالاتر است عقل،جسم و او چون جان زنده اش درپیکراست نــور اگر دریای موّاج است اینش گوهر است ماه اگر ماه است با مهر رخش روشنگر است حق اگر حق است این حق را کتابش محور است با فــروغش روی ذات ذوالمنن را بنگرید قصرهای سبــز شامات و یـمـن را بنگرید آفـتــاب حـق در این قـصــر مُـشـیّـد آمــده مـکّـه نـه؛ مُـلـک خــدا خُـلـد مُـخـلّـد آمـده آخــریـن پــیـغــمـبــر دادار ســرمــد آمـده بـا جــمــال کــبــریــا عـبــد مــؤیّــد آمــده ای بــتــان کـعـبــه مـیــلاد مـحـمّــد آمــده سـجـده بـر خــاک حــرم آرید احـمـد آمده بتگران از چار سو گلبانگ احمد بشـنـوید از بـتـان خود صــدای یـا مـحـمّـد بـشنوید یا محـمّـد ای پـیـامت روح بخـش جان ما هر کــلامت صد چـراغِ مکتب ایـمـان ما پیشتر از ما به نامـت بسته حق پـیـمان ما ما به فـرمان تو، هستی در یَدِ فـرمـان ما عـتـرت و قــرآن تو قانـون ما میـزان ما با تو کی پـایـان پـذیـرد خـطّ بی پـایان ما امّت تو، مکـتـب تو هـمـچـنـان پـاینده باد خط و مشی و اقتدارت تا قیـامت زنده باد تو خدا را عبد و در دلها خـدایی می کنی کشتی دل را به طوفان نا خــدایی میکنی با جــلال کـبـریـایی کـبــریــایــی میکنی امّت سـر گـشـته را تو رهـنـمــایی میکنی بلکه با دست خـدا مشگــل گشایی میکنی در دلِ بـیــگــانـگــان هـم آشـنـایی میکنی اختیار خلقت از سوی خدا در دست تو است جان میثم نه؛ که جانِ عالمی پا بست تو است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ولادت پیامبر اکرم(ص) و امام صادق علیه السلام
امـشب وجـود را شـرف دیـگــر آمـده در جـلـوه آن جـمـال خــدا منـظر آمده در شـام تـیـره مهـر جهـان گـستر آمده دوران تـیــره گیّ و سـتـم بـر سر آمده بر جنّ و انس و حور و ملک رهبر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده عـالـم محـیـط جـلـوۀ دادار سرمد است ملک وجـود یـکـسـره خُـلد مُخـلّد است هر سو که رو نهید عیان حسن احمد است در جـلـوه آفـتــاب جـمــال محمّد است از آفـتــاب بـر هـمـه روشـنـتــر آمــده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده امشب رُسُل رسول خــدا را صدا زنند هر یک دم از ثـنــای محـمّـد جدا زنند دست دعــا به دامن آن مـقـتــدا زنـنــد بت ها به کـعـبه دم ز رسول خدا زنند گـویـنـد بت شکن ز ســوی داور آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده ای بت گران تـرانـۀ تــوحـید سر دهید این مــژده بـر تـمــامی نسل بشر دهید از لـحـظـۀ شکستن بت ها خـبــر دهید پـیـغــام از ولادت پـیـغــامـبــر دهـیــد ظلمت رهــا کـنـیـد که روشـنـگر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده ای آفـتــاب جـلــوه نمایی مبارک است ای حسن غیب پرده گشایی مبارک است ای بزم شب فروغ خدایی مبارک است ای بردگان طلوع رهایی مبارک است دوران زورگـویی و طغیــان سر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده خـوبـان روزگــار حــقـیــر مـحـمّـدنــد خورشید و ماه هر دو اسیـر مـحـمّـدند پـیـغـمـبـران تـمـام بـشـیـر مـحـمّــدنــد یک جـلــوه از جـمــال مـنـیـر محمّدند او آفـتـاب و خـیــل رُسُــل اخـتـر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده ای آمنه تو خود صـدف دُرّ سـرمــدی زین رتبه بر زنان دو عـالم ســرآمدی بـنـت وهـب نه، مـام گـرامّـی احـمدی اینک به خــود بـبـال که امّ الـمـحمّدی هستی محیط نـور از این گوهــر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده این است آنکه بتکده زیــر و زبـر کند زانگشت خویش مـعـجز شق القمر کند خود را تـمــام عـمــر چــراغ بشر کند شـام سیــاه عـالـمـیــان را سـحــر کـند در دامـن تو مهرِ جـهــان پــرور آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده ای مکّه بر تو نـور محمّـد خجسته باد بت هایِ شــرک با تـبـر او شکسته باد پـیـونـد کـفـر بـا نـفـسِ او گـسـسـته باد دستِ ستـمـگـران جهـانـخوار بسته باد دستــی که دادِ عــدل ستــانــد بـر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده پـیـدایـش دو آیت ســرمد مبارک است یک صبح را دو عید مؤّید مبارک است در تـیــرگــی تجلّی احمد مبارک است میلاد جـعـفـر بن محـمّـد مبارک است دُرّی الـهــی از صــدف دیـگــر آمــده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده در چشم علم مشعل روشنگر است این استاد کـل؛ ولّی خـدا جـعـفـر است این آئـیـنـۀ حـقـیـقــتِ پـیـغـمــبـر است این معصومِ هشتم است و ششم رهبر است این آری خــدای را ششمین مـظـهــر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده ما را بود هماره ره و رسـمِ جـعـفـری مشی و مرام جعفری و عشق حیـدری داریـم بـر تـمــام ملـل مجد و سروری با چــارده چــراغ نـمــودیم رهــبــری "میـثـم" در این مسـیـر ثـنـا گستر آمده عـیــد امـام صـادق و پـیـغـمـبــر آمـده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام رضا علیهالسلام
ای رأفـت تـو رأفـت ذات خـدا رضـا از پای تا به سر عـلی مرتضی رضا هرکس که بیشتر کرمش میرسد به خلق او بیـشـتر بـرد به درت الـتـجـا رضا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام رضا علیهالسلام
کوثر اشک من از ساغر و پیمانه، توست دل آتشزدهام، شـمع عزاخـانه تـوست ای تـراب قــدم زائـر کـویـت گُـل مـن وی خراسان تو تا صبح قیامت دل من دورو نزدیک ندارد دل ما زائر توست زهر درسینه شراری شد و بی تابت کرد کس نـدانست نـدانست چه شد با دل تو قـتـلگـاه تو شـود حـجـره در بستـه تو؟ صورتت شسته شد از اشک جـوادت مولا جای معصومه تو اشک فشان فاطمه بود دور تابـوت تو ذکـر همه یا زهـرا بود همه سیلی زده بر صورت خود، کف نزدند اشک«میثم» به تو و جد غریبت ریزد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امام رضا علیهالسلام
صد بحرکرم ازتو ویک چشم ترازمن لطفی کن واین خون جگررا بخرازمن خامــوشی آتــش بود از مــرحمت ابر باران کــرم از تـو و کوه شرر از من در کــوی تــو زوّار گــنه کـار زیادند امّا نبــود هیــچ کــس آلـوده تر از من من عبد گنه کــار و تو مولای رئوفی رأفت زتو زیبنده بود چــشم تر از من من از نظر افتــاده و تــو چشم خدایی ای چشم خداوند مپوشان نــظر از من تن خسته و کوه گنهم برسردوش است این کوه گنه سخت شکسته کمر از من آقــایــی و زوّار نــوازی هــمه از تـو بار گنه و خجلت و اشـگ بصراز من ای یوسف زهرا نظری کن که نمـانده جز نامه ی آلوده ز عصیان اثر از من دریــاب مــرا ای پــســر موسی جعفر آن روز که در حشرگریزد پدر از من مــن غیر عطا از تو دگــر هیچ ندیدم تو غیر خطا هیــچ ندیــدی دگر از من من«میثم»دار توأم ای دوست دعا کن جز میوه ی نخل تو نمــاند ثمر از من
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام رضا علیهالسلام
مانند مـادرت شده ای، قـد خـمیده ای! آقا چرا عـبا به سر خود کـشیده ای!؟ با درد کهنه ای به نظر راه می روی دستت گرفته ای به کمر راه می روی! خون ِجگربه سینه به اجبار می دهی راهی نرفـته! تکـیه به دیوارمی دهی داغ غـریبی تو، نمک بـر جگر زند خواهر نداشتی که برایت به سر زند با «یاعلی» به زانوی خسته توان بده خاک لباس های خودت را تکـان بده اینجا کسی به پیرهن تو نظر نداشت فکرو خیال گندم ری را به سرنداشت اینجاکسی به غارت انگشترت نرفت شکرخدا اسارت خصم؛ خواهرت نرفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام رضا علیهالسلام قبل از شهادت
بر آه آهِ من جگـر سخت خاره سوخت بروای وای من دل سنگ ستاره سوخت همچمون کبوتران ز عطش بال می زنم لب تشنه ام دلم، جگر پاره پاره سوخت آتـش گــرفــتــه ام ،نـفــسـم بــنــد آمـده پا می کشم زغم، چه کنم راه چاره سوخت می سوزم و هوای دلم دشت کربلاست آنجا که از غمی دل صدها شراره سوخت ای زهـر داغ حرمله را تازه کـرده ای سوگند بر رباب که با گاهواره سوخت یک تیر آمد و سه هدف را نشانه کرد سربسته گفته ام نفس شیرخواره سوخت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام رضا علیهالسلام قبل از شهادت
امان نداد مرا این غم و به جان افتاد میان سـیـنه ام این درد بی امـان افتاد به راه روی زمین می نـشینم و خـیزم نمانده چاره که آتش به استخوان افتاد چنان به سینۀ خودچـنگ میزنم از آه که شعله بر پر و بال کبوتران افتاد کـشیده ام به سر خود عـبا و می گویم بـیا جـواد کـه بـابایت از تـوان افتاد بیا جـواد که از زخمِ زهــر می پیچـد شبیه عمه اش از پا نفس زنان افتاد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امام رضا علیهالسلام قبل از شهادت
عبا به پایم اگر گیر می کند غـم نیست اگر به کوچه زمین می خورم، دمادم نیست میان کوچه فقط یک نفر زمین خورده به غیر مادرمان این چنین در عالم نیست اگـر خـمـیـده خـمـیده، قـدم قـدم بِـروَم قـدم ز قامتِ مادر که بیشتر خم نیست همین که تکـیه به دیـوار کاگِـلـی دادم به غیرصورت خاکی غمی به یادم نیست هنوز چـادر خاکی به دستِ مــا مانـده به غیرِ کوچه عزایی عزای اعظم نیست من از مصیبتِ پهلـو شکسته می میرم فقط که قاتل من جام زهرِ خصمم نیست به روی خاک نشستم به زانوی لرزان اگرچه ضربۀ سیلی نصیب رویم نیست جـواد نیـست عصای قـد خـمیـده شود عصا به جای خودش هیچکس که محرم نیست درون حـجـره به یاد حـسین می سوزم ولی دهان من از زخم نیزه درهم نیست اگرچه نیست دراین حجره خواهری اما به پیش خواهر من تکه های قلبم نیست به زائـران بقـیـع این پـیــام، بـایـد داد غریب از وطنـم درد غـربتم کم نیست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امام رضا علیهالسلام
تو آن هـفـتـمـیـن قـبـلـۀ بـاوری امـام پـس از مـوسی جعـفری تــو در امــتـداد عــلی نــازلـی تـو رودی و دنـبـالـۀ کـوثـری نـیازی نـداری بـه این چـیـزها تو هشـتم ولـی عهـد پیغـمبری غـروب عـزایت طـلـوع شـرر نــسـیـم غــریـبـیِ پـشـت دری چگـونه است حـال پـریشان تو الا ای غریـب خـدا؛ بهـتری؟! از این کوچه تا حجره ات میروی به یاد زمـین خـوردن مـادری نفـس می کشی ناتـوان می شوی نـفـس می کشی لالـه می آوری کـنـار تن نـقـش بـر حـجـره ات نه یک دختری بودونه خواهری برای تو گـیـسو پـریشـان کـنـد بـرای تو پـاره کـنـد معـجـری اگـر چـه شـهــیـد خـدایـی ولـی به دست شمـا هست انگشتری ازاین شهرغم تا وطن می روی غـریبی ولی بـا کـفن می روی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت امام رضا علیهالسلام
آسمان است وخسوف قمرش معلوم است غربت بی حد او از سفرش معلوم است کـولـه بـار ســفــر آخـرتــش را بـسـتـه از مناجات و نماز سحرش معلوم است موی آشفته و اوضاع به هم ریخـته اش با عبایی که کشیده به سرش معلوم است دو قــدم راه نــرفـتـه نـفـسـش بـنـد آیـد ناتوان بودنش از زخم پرش معلوم است وسط حجرۀ در بسته به خود می پـیچـد اثر زهر به روی جگـرش معلوم است خواهرش نیست ببیند چه سرش آمده است ولی از حالت بغض پسرش معلوم است لب او سرخ شد اما به خداچوب نخورد مجلس شام به چشمان ترش معلوم است روی خاک است ولی زیرسم اسب نرفت روضۀ عصر دهم در نظرش معلوم است نعل ها بود که محکم روی پیکر می رفت یک نفر در طلب جایزه با سر می رفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلّم
ای محمد (ص)ای رسول بهترین کردارها حُسن خلقت شهره دراخلاقها ،رفتارها در بیــانت بــند مــی آیـد زبان ناطقان قــامت مــدحت کـجا و خلـعت گفتـارها بال رفتن تا حریمت را ندارد ایــن قلم قاب قــوسینت کجا و مرغــک پندارها طفل ابجدخوان توسلمان سیصدساله است اســتوار مــکتــب ایــثار تــو عمّــارها تانفس داریم وتاخورشیدمی تابد به خاک دل به عشق بی زوالت می کنداقرارها پای بوسی تو عزت داده ما را اینچنین گل نباشد کس نمــی آید سراغ خــارها کی روداز خاطرم یادت که درروزازل کنده اند اسم تو را برسنگ دل حجارها داغ تو در سینۀ ماهست چون خاک توأییم لاله کی روییده درآغوش شوره زارها گل که منسوب تو گردد رنگ وبویش میدهند شاهد حرفم گلاب و شیشه ی عطارها وقـت رزمت آنچـنـانی که میان کارزار رو به تو آرند وقت خــستگی کرّارها ای که باخون دلت پرورده ایی اسلام را چشم واکن که نهالت داده اکنون بارها سنگ می خوردی ومی گفتی که ایمان آورید کس ندیده از رســولی اینچــین ایثارها با عیادت از کسی که بارها آزرده ات روح ایمان را دمیــدی بـر دل بیمارها خم به ابرویت نیاوردی دراین بیست وسه سال بر سرت گرچه بلاباریدچون رگبارها رفتی وداغ توپشت دین رحمت راشکست جان به لب شدازغمت شهرت مدینه بارها تاکه چشمت بسته شده ای قافله سالارعشق رم نمودند عده ای و پاره شد افسارها آنقدرگویم پس ازتومیخ درهم خون گریست ناله ها برخواست بعدت ازدرودیوارها
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() یادی از شهید و شهادت
بـیــا عــاشـقـی را رعـایـت كـنـیـم ز یــاران عـاشـق حـكـایـت كـنـیـم از آن ها كه خونین سفـر كرده اند سـفـر بـر مــدار خـطـر كـرده انـد از آن ها كه خـورشیـد فـریـادشان دمـیـد از گـلــوی سـحــر زادشـان غـبــار تــغــافــل ز جـانـهــا زدود و هـوشـیـاری عـشـقـبـازان فــزود عــزای كـهـنـســال را عـیــد كـرد شب تیره را غرق خـورشـیـد كرد حـكـایت كنیم از تـبــاری شـگـفـت كه كوبید درهم، حـصـاری شگفت از آن هــا كه پـیـمـانـه «لا» زدند دل عــاشـقــی را بــه دریــا زدنــد بـبـیـن خـانــقــاه شـهـیــدان عـشـق صف عارفــان غـزلـخــوان عشق چه جانانه چــرخ جـنـون می زنند دف عشق با دست خــون می زنند سر عــارفــان سـرفـشـان دیـدشان كه از خون دل خــرقه بخشیدشان به رقصی كه بی پا و سر می كنند چنین نـغـمـه عـشـق سـر می كنند: هـلا مــنــكــر جــان و جـانــان ما بــزن زخــم انــكــار بر جــان مـا اگر دشـنـه آذین كـنــی گــرده مان نـبـیـنی تو هـرگــز دل آزرده مان بزن زخم، این مـرهم عاشق است كه بی زخم مردن غم عاشق است بـیــار آتـش كـیــنــه نــمــرود وار خــلـیـلـیـم! مـا را بـه آتـش سـپــار دراین عرصه با یار بودن خوش است به رسم شهیدان سرودن خوش است بیا در خــدا خویش را گــم كـنـیـم به رســم شـهـیــدان تـكـلــم كـنـیـم مگو سوخت جان من از فرط عشق خموشی است هان! اولین شرط عشق بــیـا اولـیـن شــرط را تـن دهــیــم بـیـا تن به از خـود گـذشـتـن دهـیم ببین لاله هـایی كه در بــاغ ماست خـمـوشند و فـریـادشان تا خـداست چو فـریـاد با حـلـق جان می كشند تن از خــاك تا لامـكـان می كـشنـد سزد عـاشقان را در این روزگــار سـكـوتـی از این گـونه فـریـاد وار بـیــا بـا گــل لالـه بـیـعـت كـنــیــم كــه آلالـه هـا را حـمـایت كـنــیــم حمایت ز گل ها گل افشاندن است هـمآواز با باغـبـان خـوانـدن است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() شهادت امام حسن مجتبی علیهالسلام
شبهاي بي ستاره ترينت سحـر نداشت غم نوحه هاي سينۀ تنگت اثر نداشت يوسف ترين غريــبِ خــدا مـاهِ آسمان ازحالِ توسراغ به جزچشمِ تـرنداشت اي حضرتِ صبورترين اي امام صلح ايوبِ صبر طاقتِ صبر اينقدر نداشت شهرِ مدينه بعــدِ علــي خـود گواه بود هرگز زمانه اي ز تومظلوم ترنداشت رد مي شدنــد از رويِ خاكــسترِ دلت اصلاً كسي از آتشِ قلبت خبر نداشت گفتند واجب است حسن سرزنش شود از اجرِ اين فريضه مدينه حذرنداشت بازم غـريبــه ها بــه خدا دوستي نبود دركوچه هاي طعنه تو را نيشترنداشت بر منبرِ رســولِ خــدا صـبِّ مرتضي بر لب خطيب تكه كلامي دگر نداشت يك عمـر خـاطراتِ دلت را ورق زدم جزاشك وآه وغصه وخونِ جگرنداشت از خاطراتِ آتــش و از مـيخِ در بگير تاگوشواره اي كه دگرگوش برنداشت از سينه اي كـه آينۀ سنگ خورده بود تاگيسوئي كـه رنگِ حنايش اثرنداشت ازچادري كه وصله دگرچاره اش نبود ازكوچه اي كه راهِ گريزي دگرنداشت يك شب دوشب نه بلـكه چهل سالِ آزگار كابوسِ كوچه ازسرِتودست برنداشت صد پاره كرده اي جگرت راكريمِ دل وقتي كه دردجائي ازاين خوبترنداشت
: امتیاز
|